مهمترين رقيب Core ، معماري K8 دو ويژگي برتر كوچك اما غيرقابل چشم پوشي در زيرسيستم‌هاي حافظه دارد. اولين ويژگي حافظه كاشه سطح يک بزرگتر آن است، هر دو بخش دستورالعمل و داده اين حافظه، 64 كيلوبايت گنجايش دارند در حالي كه طراحان Core بر اين بخش‌ها 32 كيلوبايت در نظر گرفته‌اند. اين تنها يك برتري كوچك است چرا كه انتظار مي‌رود حافظه 8 طرفه 32 كيلوبايتي، عملكرد بسيار نزديكي نسبت به حافظه 2 طرفه 64 كيلوبايتي داشته باشد.

برتري دوم و با اهميت‌تر معماري K8، «كنترلرحافظه» مجتمع در داخل پردازنده است. در كامپيوتر‌هاي مبتني بر اين معماري حافظه اصلي به صورت مستقيم توسط «كنترلر حافظه» داخلي پردازنده مديريت مي‌شوند، در حالي كه در كامپيوترهاي مبتني بر معماري‌هاي Intel «كنترلرحافظه» در داخل چيپ‌ست «پل‌شمالي» مادربرد قرار داشته و تعامل پردازنده با حافظه اصلي، از اين طريق صورت مي‌گيرد. «كنترلرحافظه» مجتمع در داخل پردازنده، دسترسي بي‌واسطه به حافظه اصلي با تاخير كمتر را به همراه دارد.

  تاخير دسترسي به حافظه اصلي در كامپيوتر‌هاي پنتيوم 4 تقريبا دو برابر كامپوترهاي Athlon 64 است ( 80 الي 90 در برابر 45 الي50 نانوثانيه). با اين وجود مهندسين اينتل در معماري جديد خود راه‌كارهاي متعددي مانند «آشكارسازي حافظه» براي پنهان كردن اين تاخير از چشمان پردازنده ابداع كرده‌اند كه در ادامه به آنها اشاره خواهيم كرد.

دو ويژگي برتر مطرح شده در معماري K8 توسط ديگر برتري‌هاي زير سيستم حافظه معماري Core قابل چشم‌پوشي هستند، پردازنده‌هاي مبتني بر معماري Core‌ داراي حافظه كاشه سطح دو گسترده‌تر و واحد‌هاي پيش‌واكشي هوشمند‌تري نسبت به K8 هستند. حافظه كاشه سطح يک در Core پهناي باندي نزديك به دو برابر پهناي باندK8 ارائه مي‌كند (اندازه گيري شده با نرم‌افزار ScienceMark) علاوه بر اين در پيكربندي‌هاي دو هسته‌اي نيز حافظه كاشه سطح دو در Core حدود 2.5 برابر سريع‌تر از آنچه كه معماري K8 در پردازنده‌هاي Athlon 64 X2 ارائه كرده، عمل مي‌كند.