• پس از عرضه پردازنده‌ها و سيستم عامل 64 بيتي , از نظر تئوري آدرس دهي بيش از 4 گيگابايت حافظه اصلي كه بزرگترين ضعف سيستم‌هاي 32 بيتي مي‌بود به صورت تئوري ممكن گرديد , اما اين محدوديت از نظر عملي اين بار از سوي كنترلرهاي حافظه , اعمال مي‌شود به طوري كه شركت «اينتل» در آخرين سري چيپ‌ست هاي سري 950 خود اين محدوديت را حداكثر تا 8 گيگابايت در بهترين شرايط توانسته افزايش دهد , هركانال از گذرگاه حافظه مادربردهاي فعلي كه با خطوط انتقال داده موازي طراحي شده‌اند شامل مدارهاي گسترده بسيار پيچيده‌اي مي‌باشد كه پياده‌سازي آن بر روي مدارچاپي (PCB) مادربرد, نيازمند مدارهاي 4 الي 6 لايه مدار با تراكم بالا مي‌باشد اين پيچيدگي طراحي و پياده‌سازي حداكثر دو كانال براي گذرگاه حافظه را عملي ساخته است به همين دليل اكثر مادربردهاي سطح بالا براي دستيابي به حجم حافظه بيشتر و پهناي باند وسيع‌تر با حافظه‌هاي دوكاناله عرضه مي‌شوند كه درهر كانال 2 يا 3 ماژول حافظه ميتوان قرارداد. تصوير شماره (1) کنترلر حافظه دوکاناله DDR2 را نشان مدهد,  آدرس دهي ماژول‌هاي حافظه فراتر از آنچه كه بر روي 4 شيار اين دو كانال نصب شده اند عملي نمي‌باشد به همين دليل محدوديتي كه از دوش پردازنده و سيستم عامل براي دسترسي به حافظه اصلي حجيم , برداشته شده است اين بار توسط كنترلرهاي حافظه مجتمع در داخل چيپ‌ست مادربرد اعمال مي‌گردد . 

تصوير شماره(1) : كنترلرحافظه دوكاناله DDR2 و شيارهاي حافظه(DIMM) هاي آن

• محدوديت ديگر حافظه‌هاي فعلي در پهناي باند دسترسي به آنها ايجاد شده است , اگر چه با ظهور DDR2 سرعت حافظه‌ها و پهناي باند نظري آنها تا حدودي افزايش يافت , اما افزايش اسمي پهناي باند به دليل ساختار ذاتي DDR2 چندان موجب افزايش «پهناي باند واقعي» گذرگاه حافظه حتي در حالت دو كاناله نشده است . به همين خاطر اختلاف كارايي ميان سيستم هاي مبتني بر حافظه DDR2 با كامپيوترهاي مبتني بر حافظه‌هاي قديمي DDR چندان چشمگير و مطلوب نمي‌باشد. 

 اين دو مشكل شايد بر روي كامپيوترهاي خانگي و اداري اهميت چنداني نداشته باشند اما براي سرورها و ايستگاه هاي كاري سطح بالا كه برنامه‌هاي آنها نيازمند حافظه زياد با پهناي باند وسيع مي‌باشند به عنوان يك محدوديت مطرح مي‌باشد . در ادامه به بررسی راه حلی که ماژول های FBDIMM در مقابل این محدودیت ها عرضه می نمایند خواهیم پرداخت...