يكي از نقاط قوت معماري K8 پردازنده‌هاي Athlon 64 X2 نسبت به معماري Core، كنترلر حافظه مجتمع با هسته پردازنده است، در حالي كه كنترلر حافظه پردازنده هاي Core 2 Duo همانند پردازنده‌هاي «پنتيوم» در تراشه «پل‌شمالي» مادربرد گنجانده شده و اين تراشه واسطه دستيابي پردازنده به حافظه است.

پردازنده Core 2 Duo به همراه تراشه‌هاي «پل شمالي» و «پل جنوبي»

در مقاله «رويايويي معماري‌ها» به برخي از تكنولوژي‌هاي معماري Core براي دسترسي سريع‌تر به حافظه و كم كردن تاخير آن اشاره كرديم، اين تكنولوژي‌ها تا چه حد موثر بوده اند؟

براي مقايسه دسترسي حافظه پردازنده هاي Core 2 Duo و Athon 64 X2 آزمايشي ترتيب داديم تا تاخير و پهناي باند دسترسي به حافظه براي هر پردازنده مشخص گردد، در اين آزمايش از ماژول‌هاي حافظه DDR2 يكسان براي هر دو پردازنده استفاده شده است، در تصوير شماره (4) نتيجه آزمايش تاخير دسترسي به حافظه را مشاهده مي‌كنيد.

تصوير شماره (4) نتيجه آزمايش تاخير دسترسي به حافظه

پردازنده‌ Core 2 X6800 به كمك تكنولوژي‌هاي متعدد بهينه‌سازي دسترسي به حافظه توانسته است با كنترلر حافظه سنتي خود دسترسي با تاخير بسيار كمتري از پردازنده Athlon 64 FX-62 با كنترلر حافظه مجتمع و بي واسطه، ثبت كند. اين موضوع نشان مي‌دهد تكنولوژي‌هاي بهينه سازي دسترسي به حافظه كه در مقاله گذشته به تفصيل تك‌تك آنها را بررسي كرديم در معماري Core موثر واقع شده و توانسته است تاخير دسترسي به حافظه را كاهش دهد.

برخلاف تاخير، پهناي باند دسترسي به حافظه در پردازنده‌هاي Athlon 64 بيشتر است، در واقع مهمترين مزيت معماري پردازنده‌هاي مجتمع با كنترلر حافظه، پهناي باند حافظه دست نيافتني آنها است. از طرف ديگر كنترلر حافظه DDR2 پردازنده‌هاي Athlon 64 با قرار دادن حافظه‌هاي سريع‌تر مانند DDR2-667 و DDR2-800 كارايي بهتري از خود نشان مي‌دهد، در حالي كه اين موضوع براي پردازنده‌هاي Core 2 Duo صادق نيست و اختلاف كارايي ميان حافظه‌هاي DDR2-533 با DDR2-667 بسيار اندك است. با توجه به همزمان بودن «گذرگاه حافظه» DDR2-533 و گذرگاه FSB كامپيوترهاي مبتني بر پردازنده‌هاي Core 2 Duo، مقرون به صرفه‌ترين نوع حافظه براي اين پردازنده‌ها، حافظه‌هاي DDR2-533 مي‌باشند.